Hemelrijk, het Hongarije- avontuur

Hallo, ik heet Annemarie en met mijn partner Leen verhuis ik in de zomer van 2008 naar Hongarije om ons daar blijvend te vestigen. Het verhaal over hoe het zo gekomen is en wat er aan vooraf gegaan is heb ik al zoveel keer moeten vertellen, dat ik besloten heb het op te schrijven.  Natuurlijk ook over wat er nu gebeurt en hoe het verder gaat.

Wie hier nieuw komt en niet zo thuis is in blogjes; voor het begin klik je op februari en dan scroll je door naar helemaal onderaan. Dat doe je bij elke volgende maand.  Zo vind je de chronologische volgorde en is het verhaal 'n beetje duidelijk.

Vaak wordt me ook gevraagd of ik geen kaartje kan afdrukken van waar we zitten.  Wil je dat zien, klik dan op;  www.stedenzoeker.nl  en vraag naar Pálmonostora.  Dat kaartje kun je naar believen in- en uit- zoomen. Ons huis staat rechts onder het dorp zelf.   

Ik zou het ook leuk vinden om reacties te ontvangen, over de inhoud of misschien vragen?  Reageer gerust!! Veel leesplezier!!!

Award....

Tot mijn grote verrassing kreeg ik van Huisjegeluk (consumpje) 'n award toegekend.  Nou ja, award betekent eigenlijk "prijs", maar déze award heeft meer weg van 'n soort kettingbrief.  Het is de bedoeling dat ik 7 dingen over mezelf vertel, en vervolgens de award doorstuur naar 7 andere bloggers.  In principe heb ik daar geen moeite mee; ik vertel sowieso al tamelijk veel.  De tweede helft van de opdracht gaat me meer moeite kosten, want ik heb niet zó veel blogcontacten.  En tot nu toe heb ik al gezien dat diégenen die ik zou kúnnen nomineren al in het verleden of onlangs door anderen benaderd zijn.  Vinden jullie het dus okè dat ik alleen die 7 feiten over mezelf vermeld?  Daar gaan we dan;

1 ( Ik ben geboren op 24 september 1942, in Beverwijk.

2 ( Ik ben dus 'n weegschaal.

3 ( Dat houdt dus in, dat ik twijfel en uitstel bij het léven.

4 ( Dat houdt ook in, dat ik héél veel verschillende talenten heb. 

5 ( Maar ik heb met géén van die talenten ooit iets opzienbarends gedaan, doordat ik té veel wik en weeg.

6 ( Je kunt me rustig voor 'n zaal vol mensen zetten om 'n toespraak te houden, of iets te zingen, of toneel te spelen, maar ik ben als de dóód om alleen ergens binnen te gaan waar ik niemand ken.

7 ( Ik bijt van me af als ik aangevallen word of als ik me onheus behandeld voel, en ik hou mijn mond niet als ik ergens onrecht zie, maar verder ben ik, geloof ik, nog niet eens zo'n onaardig mens!

Ja, dit waren mijn 7 feiten, ik hoop dat jullie hier tevreden mee zijn en dat jullie me vergeven dat ik verder niemand meer nomineer. 

En ik bedank Consumpje dat ze voor deze "award" ook aan mij gedacht heeft!  En op het laatste moment zag ik, dat ik hem óók van de Polderexpress gekregen heb! Bedankt, nogmaals!  Tot morgen!!!!

Gordijn...

Ik ben niet zo van de gordijnen.  Overgordijnen niet, vitrage niet, het kan me niét boeien!  Ik heb altijd mijn ramen liever versierd met plantengordijnen!  In de flat waar ik eerst woonde had ik alleen aan de galerijkant, bij de slaapkamer en de voordeur, vitrage en overgordijnen, en voor het keukenraam 'n luxaflex die ik zelf met sterren versierd had.  Het grote raam aan de balconkant, daar had ik alleen 'n soort randversiering.  Hetzelfde bij de woning waar we sámen woonden;  alleen aan de voorkant overgordijnen, die overigens zelden dicht gingen.  In plaats van vitrage had ik daar twee mooie glas-in-lood panelen.  Dat stond mooi, en hield ook de inkijk goed tegen.  Aan de achterkant dezelfde "randversiering"als in de flat.  En ook nu we hiér wonen maak ik weer gebruik van hetzelfde stuk textiel, óók weer als randversiering rond het raam.  Nu ik er over nadenk, bedenk ik me dat ik éigenlijk 'n hekel heb aan bedekte ramen.  Ramen waar ik niet door naar buiten kan kijken.  Want ook als het buiten donker is heb ik liever geen dichte gordijnen.  En het raam in de keukendeur, daar erger ik me kapot aan omdat er wél licht door komt, maar ik er niets doorheen kan zien.  Maar sóms moet je wel ál je bezwaren opzij zetten om géén andere dan praktische redenen.  Onze keukendeur namelijk, die is zo lek als 'n mandje!  Nu het zo koud is, hadden we er al aan de onderkant 'n opgerolde deken tegenaan gelegd tegen de tocht.  Maar als je aan tafel zat dan voelde je gewoon aan de kant van de deur de kou tegen je benen slaan.  Maar wat konden we doen??  Toen bedacht ik, dat er in de linnenkast nog 'n heel grote sprei lag.  Die heeft op het waterbed gelegen, maar op het moment wordt die niet gebruikt.  Er lag in de schuur ook nog wel 'n flink stuk gordijnroe, en die hebben we met behulp van 'n paar schroefogen boven de deur bevestigd. De sprei, dubbelgevouwen, werd er overheen gehangen en met 'n paar ouderwetse luierspelden (jaja, wie wat bewaart...)  vastgemaakt.  Helemaal uitgespreid bedekt het de héle deur, én nog 'n stukje er naast.  Nou, ik had van alles verwacht, maar niét dat het zóveel zou schelen!  En doordat de deur nu minder kou doorlaat is het niet alleen in de keuken warmer, maar de kamer wordt óók sneller behaaglijk!  Dus nou kan ik niet alleen meer niets zién door de keukendeur, maar het licht is óók weg!  Alleen het kleine raampje geeft nu nog maar wat licht.  Maar ja, je moet iéts over hebben voor het algemeen comfort!!! En als je moet kiezen tussen twee kwaden, dan kies je tóch voor warme benen!  En ach, de winter zal nú toch zeker ook niet meer zó lang duren?  Toch?????????????

De waterstand...

Ik ben geboren en opgegroeid in het midden van noord-holland. Op 'n steenworp afstand van het noordzee-kanaal.  Daar bestaat de bodem hoofdzakelijk uit nat, drassig weiland.  De talloze sloten en slootjes die daar tussendoor lopen staan zélfs in de zomer vol met water. Je kunt daar 'n kuil graven, wáár je maar wilt, en binnen de kortste keren staat die óók vol met water. In de winter zie je daar dan ook veel deels ondergelopen weilanden, omdat de grond verzadigd is en het water niet meer weg kan.  Dat is overigens 'n voordeel wanneer de ijsbaan aangelegd wordt; 'n stuk land van 'n dijkje voorzien en laten onderlopen, en ziedaar! weglopen doet het niet meer, want het kan nergens naartoe!  Datzelfde beeld zie ik op het moment ook hier, om me heen.  Overal op het land zie je ondergelopen stukjes, waar het water blijft staan. Zou er behoefte aan 'n ijsbaan zijn, dan had je het maar voor het uitkiezen.  Maar je ziet hier niet veel mensen schaatsen, ook geen kinderen.  Ik zie in deze tijd trouwens maar weinig kinderen buiten spelen; sneeuw of geen sneeuw!  De meeste hongaren zijn kuokleumen, die komen niét buiten als het niet écht moet.    Bij het zien van al dat water zou je geneigd zijn te denken dat dát ook komt doordat de grond volledig verzadigd is met water.  Maar dat is dan 'n vergissing!  Want de grond is hier eigenlijk nog steeds droog.  Toen leen, vóór de vorstinval, begon met het graven van de put, was de bovenlaag goed vochtig.  Maar zodra hij 'n halve meter diep kwam was de grond weer kúrkdroog!  Waarom dat water dan overal op het land blijft staan?  Ik weet het niet!  Het zou kunnen liggen aan de samenstelling van de bodem.  Waar wíj wonen, is het overwegend modderig. Zitten daar nu klei- of leemlagen onder, dan zakt het water niet zó snel weg.  Dan krijg je ook die modderpoelen die we hier "onze düllö" noemen.  Is de bovenlaag van zand, zoals op sommige plekken hier in de buurt, dan krijg je niet zó gauw 'n modderpoel, want het water kan wegzakken. Maar dat is in het droge jaargetijde weer 'n nadeel, omdat dié paden heel mul worden door de droogte.  Maar wat er onder dat zand zit, óf onder die modder, dat zie je pas als je gaat graven. Maar wat het ook is, we moeten het er mee doen.  In elk geval; mócht ik zin hebben om nog te gaan schaatsen, dan ligt de ijsbaan niet ver weg!   Nee, hoor! ik houd me wel bij 'n wandelingetje, dát is af en toe al wankel genoeg!  Fijn week-end!!!

'n Vermoeiende dag...

was het gisteren. Want we zijn naar de tandarts geweest. Dat zat al 'n hele tijd in de planning, maar zolang het niet dringend was, kwam het er gewoon niet van.  In nederland maakten we dan gewoon, telefonisch, 'n afspraak.  En dan moest het al heel gek gaan, wilde je niet op het precieze tijdstip geholpen worden.  Bij de mijne in elk geval wél, die hield er 'n strak schema op na.  Hier is dat wel 'n beetje anders. Deze tandarts heeft 's morgens 'n inloopspreekuur, maar vanaf 'n bepaalde tijd komen daar ook mensen tussendoor die wél 'n afspraak hebben.  Je kunt dus niet zeker zijn hoe laat je eigenlijk écht aan de beurt bent. Als je denkt; "nou ben ik" kan er zómaar iemand binnen komen vallen die éérst gaat.  Gelukkig was marjan bij ons, en die heeft op 'n gegeven moment onderhandeld met diegenen die na ons kwamen, want anders hadden we er nu nóg gezeten.  Met al die mensen die vóór gingen begon ik al te vrezen dat ik mijn afspraak bij de oogarts niet zou halen, want dáár moest ik 's middags heen.  Leen had al 'n paar dagen last van 'n kies, die los zat en ook pijn deed.  Hij heeft al diverse tanden verloren doordat ze los kwamen,  maar meestal wipte hij die er dan zélf wel uit.  Déze zat daarvoor te vast.  Nou ja, voor de tandarts natuurlijk geen probleem; spuitje, grote tang, wat gesnok en voilà, daar lagen de boosdoeners!  Ja, het werden er meteen twee!!  Maar toen begon het feest pas goéd!  Ik zag het al aankomen toen de assistente klaarstond met de bekende wattenproppen; Leen kan daar niet tegen!  Die gaat over zijn nek als hij 'n vreemd voorwerp in zijn mond heeft!  Zelfs de tandenborstel kotst hij als het ware uit!  Vandaar ook dat zijn tanden uitvallen; hij kán niet lang genoeg poetsen!   En ja, hoor! binnen de kortste keren lagen de tampons weer in de wasbak.  De tandarts heeft dan maar iets in de wond gedaan dat zowel ontsmettend als bloedstelpend was.  Met mij was hij ook gauw klaar.  Ik heb 'n ris van drie kronen aan elkaar.  Dat hebben ze zó gedaan omdat er achteraan 'n gat zat waar geen wortel meer was.  De voorste twee zitten op 'n wortel en de achterste zit daar aan vast, 'n soort brug.  Nou had ik zo'n jaar of twee geleden precies onder de middelste 'n ontsteking en de tandarts heeft toen door de kroon heen moeten boren om er bij te komen.  Dat is wel weer gerepareerd, maar na verloop van tijd braken er steeds stukjes af.  Ik durfde al niet meer met die kant te kauwen uit angst dat de hele stellage de geest zou geven. En eigenlijk had ik mezelf er al op voorbereid om te horen te krijgen dat de hele boel vernieuwd zou moeten worden.  Maar mijn angst was ongegrond; "'n beetje gelijkmaken en wat opvullen en dan kun je weer járen toe", dát was zo ongeveer wat ik te horen kreeg.  "Want de metalen ondergrond houdt de boel wel bij elkaar". En zo kon het gebeuren dat ook ik na vijf minuten in de tandartsstoel weer aan twee kanten kan kauwen. En dat alles kostte ons niet meer dan 10000 forint.  Nou ja, het hoeft ook niet áltijd tegen te vallen, he?  Gelukkig hadden we, ondanks de lange wachttijd nog net genoeg tijd om marjan naar huis te brengen en nog even 'n paar boodschappen te doen vóórdat ik bij de oogarts verwacht werd. En al had ik dan 'n afspraak, ook dáár was het weer wachten geblazen.  En er viel me nog iets grappigs op; bij de oogarts zowel als bij de tandarts.  In nederland krijg je , overal waar je komt, of dat nou in het ziekenhuis is of bij de tandarts, 'n keurig kaartje mee waarop de afspraken genoteerd worden.  Hier kregen we bij allebei de afspraak genoteerd op 'n velletje van zo'n reclameblokje. Al met al was daarmee de dag weer zowat om, en we waren allebei stikmoei.  Niet dat we veel gedaan hebben, maar alleen van al dat hangen op 'n wachtkamerstoel.   De tandarts weet dat kennelijk óók wel, want over alle stoelen in zijn wachtkamer  heeft hij van die lekker zachte fleece-dekentjes gedrapeerd.  Om het wachten 'n beetje te verzachten, zullen we maar zeggen!!

Kachelhout...

In het jaar dat we hier nu wonen, hebben we kans gezien om toch 'n behoorlijke hoeveelheid kachelhout zelf bij elkaar te sprokkelen.We zijn begonnen met al het oude hout, dat we nergens anders meer voor konden gebruiken, bij elkaar te scharrelen en op maat te zagen.  Met behulp van johnny hebben we de achtergebleven boomstronken uit de grond gehaald en Leen heeft die gezaagd en gekloofd.  Dan hebben we nog 'n hoeveelheid hout bij 'n nederlandse vriendin mogen weghalen, omdat zij in de winter hier niet is. Dus gebruikt ze ook bijna geen kachelhout.  Nou ja, 'n beetje, in het vroege voorjaar wanneer het nog wel eens koud kan zijn.  Of op het laatst, vóórdat ze weer naar nederland gaat.  Al met al hadden we 'n behoorlijke voorraad.  Nu begint daarvan echter óók het einde in zicht te komen, en omdat het er naar uitziet dat de winter nog wel even zal duren, leek het ons verstandig om alvast naar aanvulling uit te zien.  Nou moet je daarmee wél oppassen.  Want er zijn, zoals overal, altijd mensen die 'n slaatje willen slaan uit de onervarenheid van anderen. Beginnelingen in het houtstoken hebben vaak helemaal geen idee van wat goed hout is, of wat 'n normale prijs is.  Ik ken er verschillende, die bij hun eerste houtaankopen het schip in gegaan zijn.  Dan werd ze verzekerd dat het bv acacia of olijfwilg was, en ook, dat het goed gedroogd was.  Niet goed gedroogd hout kan problemen met de schoorsteen geven.  Vaak betaalden ze ook nog veel te veel, en dan ook nog voor 'n mindere kwaliteit hout. Ze werden afgezet, vaak door mensen die voorgaven het goed met ze te menen. Maar gelukkig waren wij daarvan al 'n beetje op de hoogte. Bovendien hebben we hier al 'n grote kring van mensen die hun ervaringen met ons delen. Dat helpt.  Toen marjan dan ook vorige week vertelde dat ze 'n adresje wist waar ze goed brandhout verkochten voor 'n redelijke prijs, hebben we meteen toegehapt.  Het werd gratis bezorgd, en het bleek prima in orde.  Allemaal acacia en olijfwilg, en al netjes kortgezaagd.  Er hoefden alleen nog 'n paar stukken gekloofd te worden.  En zodra het netjes opgestapeld was hebben we meteen weer opgebeld om nog zo'n partij te laten brengen.  Maar dat zal nog wel even duren, want daarna is het weer opnieuw gaan sneeuwen en met dit weertype doen ze dat niet. De sneeuw moet eerst weer weg zijn.  Maar voorlopig hoeven we niet bang te zijn dat we zonder komen te zitten!  En bovendien hebben we nog 'n hele zomer vóór ons, en tijd genoeg om te zorgen dat we er óók volgende winter weer warmpjes bij zitten!!!

Ik vind het zo mooi!....

Ik blíjf er van genieten!  Ja, ik weet het, het veroorzaakt 'n heleboel overlast, vooral voor die mensen die elke dag weer moeten zorgen dat ze op hun werkplek komen, hoé dan ook!  En 'n heleboel, vooral oudere, mensen raken onthand, omdat ze geen kans zien om naar buiten te gaan om levensmiddelen in te slaan.  Om nog maar niet te spreken van het risico op vallen en botbreuken. Dat is heel vervelend, en lastig, ik weet het.  Maar wij verkeren in de gelukkige omstandigheid dat we niét persè de deur uit hoeven. We kunnen gewoon thuis blijven en al zou het weken duren, wij verhongeren niet!  En dáárom kan ik ook gewoon genieten van de schoonheid van de winter.  En ik kan het nog steeds niet laten om daar elke keer weer foto's van te maken!  Hier is het zaterdagmiddag weer gaan sneeuwen en hoewel het niet erg hard ging, is het tóch tot zondagmiddag door blijven gaan.  Er ligt géén halve meter, zoals in het noorden van het land, maar de zachte vlokken hebben alles dik en wollig gemaakt; bomen, struiken, gaas en netten.  Het ziet er gewoon sprookjesachtig uit. En omdat we er niet op uit hoeven kunnen we er ook optimaal van genieten.  Daarom hier nog maar 'n paar foto'tjes. Misschien zijn er nog wel mensen die niét hun zakken vol hebben van het winterweer, en er nog van kunnen genieten! Tot morgen!

Bonen en kou...

Ik kan niet zeggen dat ik niet voldoende voorraad heb.  Er is van alles in huis, zowel in de diepvries als in het voorraadrek in het klein huisje.  Verder heb ik nog boerenkool en spruitjes op de tuin staan.  En dan staan er ook nog winterpeen en preitjes genoeg.  En tóch zit je soms nog ergens om verlegen.  Toen het na de eerste vorstperiode gedooid had, heb ik steeds gezorgd dat ik 'n voorraadje winterpeen voor de hand had liggen. En ook prei, hoewel dié geen kans hebben gekregen om echt groot te worden.  Ik heb ze 'n beetje te laat gezaaid, zodat de groeitijd te kort was.  Dat doe ik dus dit jaar anders.  Maar ze hebben ook te lijden onder knaagvraat, dus er zitten alleen nog maar stukjes in de grond.  Maar de peen is prima gelukt.  Maar het vriest nu alweer zo lang achter elkaar, dat die inmiddels opgebruikt is.  En de prei ook.  Ik heb dus niets meer in mijn groentenlade behalve 'n stuk knolselderij.  Maar gisteren wilde ik bonensoep maken. Ik heb in de zomer zeven exotische soorten droogboontjes gekweekt en daar wilde ik wel eens iets van proberen.  Er lag nog 'n beenhammetje in de vriezer, en gelukkig nog wat preigroen en de schil van de knolselder.  Met nog wat andere kruiden en specerijen heb ik daar eerst 'n lekkere bouillon van gemaakt.  Daar heb ik roze-witte boontjes in gekookt, samen met 'n zak gele spliterwten, die ik van 'n kennis kreeg. Die had ze voor linzen aangezien.  Maar er moest ook nog wat groente in, en wat er in de vriezer ligt, zoals spinazie, andijvie en boontjes, is niet zo geschikt voor soep.  Wortelen en prei waren ook onbereikbaar.  Dus heb ik me beholpen met 'n paar pastinaken die niét zo vast in de grond zaten.  Verder wat ui, aardappelen, en ik vond nog één gele paprika.  Maar de soep is tóch lekker geworden en smaakte best na zo'n koude dag.    Vorige week is leen vol goede moed begonnen aan het graven van de put voor de waterafvoer. Hij is tot ongeveer 'n meter gekomen voordat de vorst roet in het eten gooide. Maar dat is toch al 'n flinke kuil. En de bergen aarde die er uit kwamen hebben het aanzicht van de boomgaard behoorlijk veranderd.  Maar er zal hier op het erf nog wel meer veranderen voordat het winter wordt!  Prettig week-end allemaal!!!

De bril....

Afgelopen vrijdag hebben we mijn nieuwe bril opgehaald.  Ik moest 'n paar testjes doen om te zien of alles in orde was en toen wandelde ik met mijn nieuwe aanwinst op mijn neus de winkel uit.  Toch had ik niet het idee dat alles in orde was.  Het voelde allemaal 'n beetje vreemd, wiebelig, en onzeker.  De wereld zag er vreemd uit.  Maar ik hield mezelf voor dat het gewoon weer 'n beetje wennen was, omdat de nieuwe bril natuurlijk weer iets sterker zou zijn dan de vorige.  Maar eigenlijk wist ik wel dat dát niet klopte; dit is al mijn vierde bril met varifocus-glazen. En nieuwe bril of niet, als het goed is voelt het opzetten van de bril áltijd alsof je je moeie lijf in 'n gemakkelijke leunstoel laat zakken;  lekker, rustgevend, goed!! Tenminste totnogtoe! Maar daar was nu geen sprake van, want na 'n half uur had ik 'n knallende koppijn. Tot misselijk wordens toe!!   Ik heb het in de dagen erna steeds opnieuw geprobeerd, en hoewel ik met lezen geen enkel probleem had, was het resultaat bij algemeen gebruik steeds hetzelfde; hoofdpijn!!  Uiteindelijk heb ik dan maar weer terug gegrepen naar mijn ouwetje.  Maar ik koop geen nieuwe bril om toch de oude weer te dragen. Dus moesten we gisteren maar even terug naar de opticien.  Ik had geen idee wat er aan de hand was, en ik vreesde al dat in elk geval de glazen, niet in orde waren en vervangen moesten worden.  Het meest vervelende van dit soort zaken vind ik, dat ik dat niet op eigen houtje kan doen, maar iemand nodig heb om te tolken.  Want dít red je niet met 'n paar woorden en gebarentaal!  Maar het viel gelukkig allemaal nogal mee!  Ze hebben iets aan het montuur versteld, zodat de glazen anders staan ten opzichte van mijn gezicht, en dat was meteen 'n stuk beter.  En alhoewel het nóg wel 'n beetje vreemd aanvoelt, krijg ik géén hoofdpijn meer!  Gelukkig maar!   Jaren terug, toen ik mijn eerste brilletje had, moest er op 'n gegeven moment iets aan het montuur gerepareerd worden.  Toen ik het weer kon ophalen, viel me óók op dat de wereld er ineens wat vreemd uit zag.  Maar ik weet dat aan het feit dat ik 'n paar dagen zonder had gedaan en dus weer moest wennen.  Tót ik thuis kwam en de post uit de brievenbus haalde; ik kon ineens niet meer lezen!!!  Alle regels verzwommen tot 'n vage, grijze lijn!! Paniek!!  Meteen terug naar de opticien natuurlijk, en wat bleek nou?  De glazen waren er natuurlijk uit geweest, en doordat die perfect symmetrisch van vorm waren hadden ze die zonder problemen kunnen verwisselen!!  Links op de plek van rechts, en vice versa!  Maar zodra ze dát weer in orde gemaakt hadden zat de bril weer zoals hij hoorde te zitten; perfect!  En zo hoort het ook !!!

Ramen en deuren...

Zaterdag om half acht ging de karavaan op pad.  Leen en ferri gingen op materiaaljacht, en ferri had gevraagd of ze nicci en erica óók konden meenemen.  Die gingen dan bij de familie op bezoek en ze konden meteen even van de gelegenheid gebruik maken om naar de tesco te gaan.  Normaal gesproken is dat 'n hele onderneming voor ze, omdat ze dan met de bus moeten.  De zwager moest ook opgehaald worden, want die slaapt door de week in het huisje waar hij aan het werk is.  Nou ja, en aangezien de auto meer dan vol is met die vijf personen, heb ik besloten om maar thuis te blijven.  Ik ben leen wél de hele verdere dag kwijt geweest, dát wel!  Op 'n gegeven moment belde hij, hélemaal in paniek, of ik zijn portefeuille ergens zag liggen, want hij was hem kwijt!  Ik heb hem gezegd kalm te blijven, want ik zou wel even gaan zoeken.  Die zou wel ergens op het erf liggen, misschien bij het instappen verloren of zo. Ik was de deur nog niet uit of dáár lag het ding; hij had hem op het bankje naast de deur gelegd om zijn schoenen aan te trekken en prompt vergeten!!  Nou, dát was 'n opluchting, toen ik hem terug belde!  Maar het duurde wel lang, hoor!  Op 'n gegeven moment heb ik hem dan nog maar 'n keertje opgebeld.  Omdat ik razend benieuwd was hoe de zaken er bij stonden, maar óók omdat ik onwillekeurig moest denken aan wat er op tweede kerstdag was gebeurd.  Gelukkig was hij déze keer zo verstandig geweest om de alcohol vriendelijk af te wijzen.  Want ja, hij moest wél flinke afstanden afleggen, mét andere mensen bij zich in de auto. Ze moesten nl helemaal naar Kécskemét voor de handel die ze op het oog hadden.  Maar hij was verder wél goed van eten en drinken voorzien, zodat de pizza die ik voor het avondeten had gebakken grotendeels bleef liggen.  Nou ja, die is de volgende dag óók nog goed te eten.  En waar hebben we nu de hand op weten te leggen?  We hebben 'n binnendeur mét deurpost, nóg 'n binnendeur, met glas, en delen van de deurpost.  Dan is er nog 'n deurpost voor de buitendeur die we al hadden staan.  Verder is er 'n klein raampje, met dubbele ramen, voor de badkamer, compleet met hor!  We hebben hier al verschillende raamsystemen gezien; één naar binnen en één naar buiten; allebei naar binnen, afzonderlijk van elkaar, maar dít is wéér anders.  Bij dít raampje draait het binnenste raampje naar binnen, en het buitenste, dat van matglas is voorzien, zit weer met scharniertjes aan het eerste raampje vast.  Dat komt dus óók mee naar binnen, en kan dan weer van het andere raampje weg draaien.  Verder is er nog één heel groot raam, dat eigenlijk rechtop hoort te staan.  Dan is het bovenste, grootste deel openslaand, maar wél over de hele breedte.  Dan is er onderaan nog 'n kleiner raampje dat ook open kan, maar dan als klepraam.  Dus het gaat van boven af open, naar je toe.  'N heel vreemde constructie, en ik ben er ook niet zo gecharmeerd van.  Zo'n raam van ruim 'n meter breed, dat naar binnen open moet? Daar loop je doorlopend tegen aan!  Maar we hebben het samen nog eens even bekeken en we hebben 'n alternatief plan gemaakt.  Als het mogelijk is om dit raam liggend te plaatsen, is het 'n prima keukenraam, voor boven het aanrecht. Dan kunnen we het zo doen, dat we alleen het kleine raampje open doen en dat grote raam beschouwen als 'n vast gedeelte.  Dan moeten we nu alleen nog 'n raam hebben voor in de andere keukenmuur en eventueel voor de slaapkamer.  Voor broer moet er ook nog worden gekeken, want die heeft nog oa 'n buitendeur nodig.  Maar ook dáár blijft de vinger aan de pols!!!

materiaal...

Gisternacht was er weer 'n laagje sneeuw gevallen na 'n flinke periode zónder.  En gisteravond hadden we het állebei zó koud, dat het niet kon missen; er zou nog meer rotzooi komen.  Nou heb ík het al niet zó gauw koud, maar deze keer zat ík zelfs te kleumen.  Ik heb overal waar maar tocht uit kon komen dekens en doeken neergelegd en ook het sleutelgat hebben we dichtgeplakt.  Dat slot is aan de binnenkant tóch niet te gebruiken.  Maar vanmorgen was het over, want er was weer 'n dikke laag wit gevallen.  Het sneeuwt de hele dag nog door, zachtjes, maar tóch.  En meteen is het ook veel minder koud, óók in huis.  Gek, eigenlijk!    In de loop van de morgen kwam ferri leen halen om op materiaaljacht te gaan.  Bij kennissen van ons stonden nog deuren die ze over hadden, dus daar eerst maar eens gekeken.  Daar was jammer genoeg niets bruikbaars bij, en bij het volgende adres idem dito!  Maar ferri kent natuurlijk  allerlei mensen hier; nou, je kunt wel zeggen; iedereen!   En zo heeft hij iemand uit zijn familie aan 'n klus geholpen bij andere nederlanders die hier in de buurt zitten.  Dié man hebben ze ook opgezocht en afgesproken dat ze zaterdag even bij hem thuis gaan kijken.  Want híj heeft ook nog wel het één en ander staan.  Dat spreekt zich vanzelf rond en zo wordt de kring steeds groter!  En het is natuurlijk de moeite waard om af en toe eens op jacht te gaan naar tweedehands.  Zo hebben ze óók, voor broer's huisje, 'n prima raamkozijn  op de kop getikt voor 'n paar tientjes.  Driedelig, met dubbele ruiten, eignlijk precies wat ik óók nodig heb.  Als ze zoiets voor ons ook kunnen vinden ben ik heel gelukkig.  En dan natuurlijk nog twee kleinere raampjes; één voor in de badkamer en één voor in de zijmuur van de nieuwe keuken.   Er is er ook nog een nodig voor wat nu de keuken is.  Dat wordt later de slaapkamer, en daar is 'n raam dat open kan noodzaak.  Maar dát heeft nog wel eventjes tijd.  Die ramen voor de nieuwe keuken en voor de badkamer, dié moeten er zijn vóórdat ze gaan bouwen want daar hebben ze de maten van nodig.  Maar ik heb er alle vertrouwen in, zéker met zo'n meedenkende buurman als ferri.  Maar gelukkig hebben we nog tijd genoeg om te proberen alles bij elkaar te krijgen.